Вернік — і свінгер. Як я магу жыць у двух светах? [М45]
Мой бацька быў вельмі рэлігійны і памёр з гэтым. Часам я думаю — як ён глядзеў бы на мяне цяпер. Я хадзіў у царкву з юнацтва. Хрэшчаны, прычашчаюся, споведаюся. Мая жонка — таксама вернік. Святкуем праваслаўныя святы, дзеці хадзяць у нядзельную школу. Тры гады таму мы пачалі эксперыментаваць у адносінах. Зараз свінгуем рэгулярна, асцярожна. Аніхто з нашага кола ў царкве не ведае. Гэта мяне раздзірае ўнутры. Не таму, што я лічу гэта грахом адназначным — Біблія складаная, тэалогія мае шмат пластоў. А таму, што я лічу сябе сумленным чалавекам, і мой паходжвае ад дваістасці. Я не магу ў споведзі сказаць, бо святар той самы, які хрысціць маіх дзяцей. Я не магу спыніць, бо мы з жонкай пра гэта згадзіліся і нам гэта дае нешта важнае. Сяргей, 45, з Гродна. Жанаты 17 гадоў. Двое дзяцей-падлеткаў. Інакш — я думаю, што мой Бог большы за догмы і ведае мяне глыбей, чым любая царкоўная інстытуцыя. Як вернікі тут вырашаюць гэтае? Ці ёсць шлях праз гэта без таго, каб адмовіцца ад веры або ад жыцця?