Маё цела мяняецца, муж адмаўляе праблему. Я не магу [Ж47]
Учора ўвечары я зноў доўга глядзела на сябе ў люстры і не пазнала. За апошнія тры гады мае грудзі апусціліся, скура ўнізе жывата зморшчылася пасля рэзкага зніжэння вагі. Валасы парадзелі. Не таму, што я думаю, што "старая і ўсё". Таму што змены адбыліся хутка і я не паспеваю прыняць. Муж кажа — глупства, ты для мяне прыгожая, нічога не змянілася. Ён шчыры. Але мяне гэта раздражае. Калі я кажу "глядзі на гэты жывот", ён кажа "не бачу праблемы". Як быццам мае пачуцці да майго цела няважныя. Алена, 47, з Мінска. Свінгуем з мужам шэсць гадоў. У нашым крузе, я была заўсёды "прыгожая", уважлівая да сябе. Зараз я ўжо не. У нас на наступным тыдні вечарына з парай, з якой мы знаёмыя два гады. Жонка з гэтай пары на 8 гадоў маладзей за мяне і прыгожая як на вокладцы. Я ўжо думаю прыдумаць адгаворку. Як іншыя жанчыны 45+ працягваюць у гэтай сцэне без таго, каб увесь час параўноўваць сябе з іншымі? Як казаць мужу, што "ты ўсё яшчэ прыгожая" — гэта не дапамога, а адмаўленне маёй рэальнасці?