Мне 48 і толькі цяпер зразумела, што мяне сапраўды ўзбуджае
Мне 48 і толькі ў гэтым годзе зразумела, што мяне сапраўды ўзбуджае. І гэта не муж, хаця люблю яго. Гэта думка, што на мяне глядзіць чалавек, якога не ведаю. Здарылася летам у Друскінінкаі (адпачывалі там), на тэрасе кавярні, я была ў сукенцы нічога асаблівага, і чалавек з суседняга стала глядзеў на мяне сем секунд даўжэй, чым трэба. Сем секунд. Усё. Вярнулася ў нумар і была ў мужа так, як не была дзесяць гадоў. З тых пор фантазіі змясціліся. Не пра яго ўжо. Пра тое, што на мяне глядзяць. У басейне. На вечарыне. Дзе-нікудзь. Vanilla, у шлюбе дваццаць гадоў, двое дзяцей (старэйшы вучыцца ў Мінску, малодшая ўдома). У lifestyle ніколі не былі. Не ведаю, ці хачу нешта 'рабіць'. Хачу проста быць убачанай як жанчына з вагай у пакоі, не як 'мама Андрэя'. Як размаўляць пра гэта з чалавекам, які думае, што з сексам у нас усё добра? І нармальна гэта — хацець толькі позірк, без рэшты?