Мужу нравіцца, калі я апранаюся "правакацыйна" ў публічных месцах [Ж31]
Учора ўвечары муж зноў папрасіў. Сёння раніцай я разглядала сябе ў люстры і думала — у які момант мне гэта пачало падабацца? З году таму ён пачаў прасіць, каб я ў пэўныя выходныя апраналася ў больш адкрытыя сукенкі, без бялізны зверху або зніжу, калі мы ідзем у рэстаран або на праспект. Не выклікаць скандал — проста менш чым звычайна. Спачатку гэта мяне напалохала. Цяпер... мне гэта пачынае падабацца. Ёсць адчуванне ўлады, прыняцця, нават гульні. Кацярына, 31, замужам пяць гадоў. Жывем у Цэнтральным раёне Мінска. Я працую ў офісе, ён — інжынер. Адначасова я хвалююся. Гэта не падзея ў клубе, гэта горад, дзе нас могуць ведаць людзі. Мама працуе непадалёку. Калегі могуць убачыць. Адна знаёмая аднойчы сапраўды нас сустрэла і потым у яе быў нейкі дзіўны позірк. Можа было супадзенне, можа не. Муж кажа, што я перабольшваю. Што ніхто не заўважае дэталяў на якіх ён сканцэнтраваны. Магчыма ён мае рацыю. Але я не ведаю, як знайсці мяжу. Адна справа — гэта стыль адзення, які трошкі смялей. Іншая — гэта свядомае правакаванне. Ёсць тут жанчыны, якія мелі гэту ролю са сваім партнёрам? Як вы знайшлі межы, якія працуюць — і дзе вы спыніліся?