Памёр наш ламкарскі партнёр, ягоная жонка не ведае што мы былі блізкія, як скорбіць

Гомель. Пятніца раніца, я і муж сядзім за сталом, кафа стыне. Учора прыйшоў званок ад агульнага знаёмага. Сяргей памёр у сераду. Рак мочавай бурлі, дыягназ быў 4 месяцы назад, не сказаў нам, мы думалі стаміўся ад працы. Ягоная жонка Лена з намі была ў ламкарстве 4 гады, мы сустракаліся раз на месяц або часцей. Блізкія сяброўкі па-за scena таксама. Але ягоная сястра і бацькі і дзеці не ведалі пра ламкарства. Цяпер пахаванне ў панядзелак, прыходзім як сябры з працы (мы з мужам казалі мы калегі Сяргея). Не можам гараваць адкрыта, не можам казаць іншым сябрам якія Сяргей быў для нас, не можам нават плакаць асабліва. І Лена, яна страціла мужа, мы яе вельмі любім, але мы не можам выказваць сваю блізкасць перад ягонымі бацькамі. Як іншыя пары прайшлі праз сумаванне па ламкарскім партнёру калі грамада не ведае, як знайсці прастору для гэтага гора. Тэрапіі не можна паказаць які быў сапраўды Сяргей. Сябром нельга. Гэта схаваная страта. Не маю ідэі куды звярнуцца.