Сустракаюся кожную сераду з парай, пра якую муж не ведае

Сустракаюся кожную сераду, у 11 раніцы, у кавярні каля Свіслачы. Двое людзей. Нічога сексуальнага не адбываецца. Размаўляем. П'ём каву. Глядзім адно на аднаго. Муж не ведае, што існуе серада. У lifestyle дзесяць гадоў, [Ж41], ён [М43], двое дзяцей, жывем каля Камароўкі. Строгія правілы разам, ніколі знаёмыя, заўсёды разам, ніколі хлусні. І цяпер хлушу кожную сераду. Пазнаёмілася з імі праз Аксану, маю сяброўку — былі на яе дні нараджэння, я была адна (муж быў у Маскве па працы), сядзелі тры гадзіны. Далі нумар. 'Кава, калі захочаш.' Першая кава была нармальная. Другая ўжо іншая. Шостая — трымала яе руку пад сталом дзве хвіліны. Усё. Дзве хвіліны. Не іду туды дзеля сексу. Іду туды, каб быць кімсьці іншым дзве гадзіны. І гэта, можа, цяжэй за секс. Не сплю добра тыднямі. Не ведаю, як гэта называецца. Ну не ведаю, ці спыняцца, ці працягваць.