Сядзела ў метро і не магла дыхаць нармальна
Сядзела ў метро і не магла дыхаць нармальна. Ехала з працы дамоў пасля сустрэчы з парай. Не на нешта канкрэтнае. Проста на каву ў Цэнтры. Першы раз твар у твар пасля двух месяцаў перапіскі. Маю 38. Муж 41. Серабранка Мінск. Двое дзяцей дзесяць і дванаццаць. Я працую ў лабараторыі, муж у будаўнічай кампаніі. Шлюб шаснаццаць гадоў. Адкрытая размова пра гэта апошнія паўгода. Сустрэча прайшла добра. Сапраўды добра. Яны з Гомеля, прыехалі на дзень па справах і дамовіліся з намі на каву. Жанчына нібы з мяне зляпленая, той жа узрост, той жа лад жыцця. Мужчына высокі, спакойны, гаворыць павольна. Усё было нармальна. А потым у метро мне раптам не хапіла паветра. Не панічная атака, але блізка да гэтага. Я выйшла на адну станцыю раней і прайшла пешшу да Серабранкі. Дваццаць хвілін. На вуліцы было лягчэй. Дома муж сустрэў з ежай, дзеці шумелі, я не магла яму расказаць адразу. І зараз ужо позна вечарам, дзеці спяць, я пішу гэта і ўсё яшчэ не магу зразумець ці я хачу другую сустрэчу ці не. Гэта дзіўна. Прыгожыя людзі, добрая хімія на каве, муж пытае як прайшло і я кажу нармальна але. Ёсць гэтае але. Куды яно ідзе. Што з ім рабіць. Я не ведаю што пытаю, відаць проста хачу выгаварыцца. Гэта дзіўна ўсё