У Гродне летам мела трохгадзінную размову з чалавекам — нічога не здарылася, але гэта самае цяжкае
У Гродне, чэрвень мінулага года, ездзіла з калегамі па працы на канферэнцыю. Гасцініца ў Цэнтральным раёне, дакладную назву не назаву. Апошнім вечарам засталася на тэрасе з адным удзельнікам з іншага горада — пазнаёміліся ў той жа дзень. Нічога фізічна не здарылася. Гэта хачу падкрэсліць. Але мы сядзелі тры з паловай гадзіны і я гаварыла рэчы, якія мужу не казала за дванаццаць гадоў шлюбу. Пра тое, як адчуваю сябе, калі ён мяне абдымае. Пра боязь, якую нашу з 18. Пра адну падзею з вучобы. Замужам, [Ж35], дачка восем гадоў. Муж добры чалавек. Кропка. Праблема ў тым, што з Гродна вярнулася іншая. Гляджу на яго і бачу, колькі маўчу з ім. Я не сказала яму нічога пра тую тэрасу. Не ведаю, што рабіць — расказаць яму, што з незнаёмым чалавекам тры з паловай гадзіны гаварыла рэчы, якія яму не гаварыла ніколі, або маўчаць і несці гэта з сабой? Як выбраць, што сказаць, калі 'нічога не здарылася' нейкім чынам самая вялікая хлусня?