Чаму я заўжды думаю пра гэта на пуце з працы. Чаму менавіта тады.
Чаму я заўжды думаю пра гэта на пуце з працы. Чаму менавіта тады. Іду з аўтобуса да дома сямнаццаць хвілін, гэта мой адзіны час сама з сабой, і кожны раз думкі пра гэта. Не пра мужа. Не пра дзяцей. Пра тое як мы з мужам перастаем быць эксклюзіўнымі і ці я гатова. Маю 39. Муж 42. Цэнтральны раён Мінск. Двое дзяцей восем і адзінаццаць. Шлюб пятнаццаць гадоў. Размова пра адкрыты фармат ідзе ўжо паўгода. Не далей за размову. Мы не дамовіліся ні пра што канкрэтнае. І вось я іду з працы, я бухгалтэр у адукацыйнай установе, і ў той ціхі момант да дома я разумею што адказы ў мяне няма. Не так-не, не пэўна-так. Проста няма адказу. І гэта мяне раздражняе бо я з тых хто заўжды ведае што робіць. Муж не ціскае. Гэта мая большая бяда чымсьці. Калі б ціскаў я б ужо адказала ці так ці не. Без ціску я плаваю. Шэсць месяцаў плаваю. Дзеці нічога не падазраюць але мужу я сёння бачыў што нешта ў ім зменіцца калі я яшчэ паўгода буду маўчаць. Як вы рабілі гэты крок з сапсаўшага плавання да рашэння? Як знайсці ўнутраную ясасць калі знешніх сігналаў няма? Я цяпер у трамваі пішу гэта, побач сядзіць чалавек чытае газету, я гляджу ў экран і не магу патлумачыць сабе. Ёсць думкі?