Я хачу выйсці са свінгерства, муж не хоча. Што рабіць? [Ж40]
Я хачу выйсці. Не з-за крызісу, не з-за чыёйсці здрады, не з-за нейкай канкрэтнай дрэннай ноччы. Проста — я больш не атрымліваю радасці. Я падае з вечарын стомленая, не задавальненая. Сэкс з другімі стаў механічным. Мне больш падабаецца чытаць кнігу ноччу, чым выходзіць у клуб у Мінску. Муж не хоча выходзіць. Свінгерства для яго — гэта галоўная радасць жыцця. Ён кажа, што калі мы выйдзем, ён будзе ў дэпрэсіі. Ён не пагражае, не шантажуе — ён шчыра баіцца страціць тое, што ён цэніць. Святлана, 40, замужам 12 гадоў, у свінгерстве пяць гадоў. Маскоўскі раён Мінска, дзіця 8 гадоў. Думкі круцяцца ў галаве. Адна — мы павінны выйсці разам, бо так было пастаўлена. Другая — можа я магу выйсці, а ён застацца? Гэта ўжо не свінгерства, гэта адкрытая аднабаковая мадэль. Я не ведаю, ці я гатовая на такое. Бо тады я раблюся той, хто сядзіць дома і чакае, пакуль муж едзе на вечарыны. Як іншыя пары вырашалі гэту нероўнасць у жаданні? Ці магчыма захаваць шлюб, калі двое больш не хочуць аднаго і таго ж?