Έναν χρόνο μετά τη χημειοθεραπεία — το σώμα μου δεν είναι πια δικό μου

Πέρυσι τον Οκτώβρη μου το είπαν. Καρκίνος του μαστού, αριστερά. Από εκείνη τη στιγμή σταμάτησα να είμαι σώμα και έγινα διάγνωση. Μαστεκτομή, προσωρινή αναπλάστηση. Η χημειοθεραπεία τελείωσε τον Φλεβάρη, τα μαλλιά μόλις τώρα ξαναβγαίνουν. Με λένε Άννα, [Γ37], μένω στα Εξάρχεια, δώδεκα χρόνια παντρεμένη. Ο άντρας μου ήταν βράχος σε όλη τη διαδρομή. Με πήγαινε στον Άγιο Σάββα, κοιμόταν σε καρέκλα, κρατούσε το σπίτι όρθιο με τα παιδιά. Τώρα αρχίζει σιγά σιγά να με ξαναζητάει σεξουαλικά και λέει ότι με θέλει όπως πριν. Τον πιστεύω με το μυαλό. Αλλά όταν αγγίζει την ουλή μου παγώνω και δεν ξέρω αν δεν τον ανάβει εμένα ή αν εγώ δεν επιτρέπω. Το παράξενο είναι ότι ξαναβρήκα επιθυμία. Δυνατή. Αλλά όχι σε αυτόν. Σε φαντασιώσεις με κάποιον ξένο που δεν ξέρει τίποτα για την αρρώστια. Σαν να μπορεί ένα ξένο βλέμμα να μου επιστρέψει την αίσθηση ότι είμαι ακόμα γυναίκα και όχι ασθενής. Δεν ξέρω αν αυτό είναι υγιές ή κάποια μορφή φυγής. Όποια έχει περάσει από καρκίνο και βρήκε δρόμο πίσω στο σώμα μέσω σεξ — πώς ήταν για σας;