Δεν μπορώ άλλο.

Δεν μπορώ άλλο. Έξι μήνες προσπαθούμε να 'ανοίξουμε' και κάθε φορά φτάνουμε στο ίδιο σημείο: εκείνη θέλει, εγώ θέλω, και μετά κάτι ψιλο-σπάει στο τελευταίο λεπτό και πάμε σπίτι σιωπηλοί. Δύο φορές στα Εξάρχεια σε ένα διαμέρισμα ενός ζευγαριού που μας σύστησε φίλη. Δύο φορές στην Πάτρα σε ξενοδοχείο. Μία στη Σαντορίνη το καλοκαίρι. Πέντε προσπάθειες, πέντε 'όχι σήμερα' στο τελευταίο λεπτό. Από εκείνη, όχι από εμένα. Είμαι 38, εκείνη 37, παντρεμένοι 11 χρόνια, δύο παιδιά (5 και 9). Το πρόβλημα δεν είναι το 'όχι'. Το πρόβλημα είναι ότι κάθε φορά μετά μου λέει 'την επόμενη θα τα καταφέρω'. Και τη βλέπω να ψάχνει στο instagram το ζευγάρι. Να μου στέλνει screenshots μήνες μετά. Να μιλάει για 'την επόμενη φορά' σαν να είναι σίγουρη. Νομίζω ότι το θέλει στο μυαλό. Δεν νομίζω ότι το θέλει στο σώμα. Και δεν ξέρω πώς να της το πω χωρίς να ακουστώ σαν να την κατηγορώ ότι δεν 'προσπαθεί αρκετά'. Έχει κανείς εδώ φτάσει στο σημείο να καταλάβει ότι ο σύντροφος θέλει την ιδέα και όχι την πραγματικότητα; Πώς το συζητήσατε χωρίς να κάνετε τον άλλον να νιώσει αποτυχημένος;