στην κουζίνα την Κυριακή. έκλαιγε. δεν ξέρω γιατί. Κυριακή πρωί. έφτιαχνα καφέ. μπήκε στην κουζίνα με το ρόμπα ακόμα, κάτσε όχι ρόμπα, η μπλούζα του πατέρα της που φοράει όταν είναι χάλια. και άρχισε να κλαίει. χωρίς προειδοποίηση. ρώτησα τι έγινε. είπε 'τίποτα'. μετά είπε 'δεν ξέρω'. μετά είπε 'μήπως δεν έπρεπε να το είχαμε ξεκινήσει αυτό'. εννοεί το open. πέρσι το χειμώνα στο σπίτι των φίλων στην Καλλιθέα. ένα ζευγάρι. δύο φορές μόνο. δεν έγινε τίποτα κακό. όλοι μιλάμε ακόμα. αλλά τώρα κάθεται και κλαίει για κάτι που έγινε πριν 5 μήνες. δουλεύει σε δημόσιο σχολείο στα Εξάρχεια κι έχει 24 παιδιά στην τάξη, ο μικρός μας 7 παίζει με μπάλα στο σαλόνι, ο μεγάλος 10 κλειστός στο δωμάτιο με tablet. δεν ξέρω. δεν ξέρω αν πρέπει να την αγκαλιάσω να της πω ότι σταματάμε ή να την αφήσω να μιλήσει. η μάνα μου θα έλεγε ότι δεν έπρεπε να ανοίξουμε τίποτα ποτέ. δεν ρωτάω τη μάνα μου. ρωτάω εσάς. πώς ξέρεις αν το μετάνιωσε ή απλά είχε άσχημη βδομάδα και το έβγαλε εκεί επειδή ήταν εύκολο.