Τον απάτησα. Με συγχώρεσε με όρο να ανοίξουμε τη σχέση. Είναι θεραπεία ή νάρκη;

Δεν μπορώ άλλο. Πραγματικά. Οχτώ μήνες κουβαλάω μέσα μου το ίδιο γκρι και δεν ξέρω αν το έκανε για να μείνει ή για να με τιμωρεί χωρίς να φαίνεται. Πριν ενάμισι χρόνο πήγα με συνάδελφο σε συνέδριο στην Πάτρα. Μία φορά, πολύ κρασί, χωρίς αισθήματα, αλλά έγινε. Έναν μήνα μετά το είπα μόνη μου στον άντρα μου, δεν άντεξα. [Γ31], παντρεμένοι έξι χρόνια, προσπαθούμε για παιδί. Δεν έφυγε. Πήγαμε σε σύμβουλο ζευγαριού έξι μήνες. Και μετά μου είπε κάτι παράξενο — είναι έτοιμος να μείνει με όρο να ανοίξουμε τη σχέση. Εξήγησε ότι αν μπόρεσα να θέλω κάποιον άλλον χωρίς να ξέρει αυτός, είναι καλύτερα να γίνεται με τη συναίνεσή του παρά πίσω από την πλάτη. Πέρασαν οχτώ μήνες. Είχαμε από δύο επαφές. Μέσα μου είναι σκοτεινά. Νιώθω ότι το έκανε όχι επειδή ήθελε, αλλά για συμμετρία — έλεγχος με ισότητα. Όταν συναντάει κάποια είναι κρύος για μέρες. Όταν εγώ συναντάω κάποιον είναι ήρεμος έξω αλλά δεν κοιμάται. Δουλεύει ποτέ αυτό μετά απιστία, ή απλώς καθυστερούμε τον χωρισμό με όμορφο όνομα;