Ári eftir krabbamein — líkaminn er ekki minn lengur og maðurinn segist elska mig samt

Í september í fyrra sögðu þeir orðið. Brjóstakrabbamein, vinstri. Frá þeirri stundu hætti ég að vera líkami og varð greining. Vinstri brjóst tekið, bráðabirgða-uppbygging. Lyfjameðferð kláraðist í febrúar, hárið rétt að byrja að vaxa aftur. Ég heiti Anna, [F38], bý í Vesturbænum, gift í þrettán ár. Maðurinn minn hefur verið klettur. Keyrði mig á Landspítalann, svaf í stól, hélt heimilinu gangandi með krökkunum. Núna er hann að byrja varlega að bjóða mér aftur inn í kynlíf og segir hann vilji mig eins og áður. Ég trúi honum í höfðinu. En þegar hann snertir örið verð ég stíf og veit ekki hvort það sé hann sem kveikist ekki eða ég sem leyfi mér það ekki. Það furðulega er að löngunin er komin aftur, sterk, en ekki að honum. Að hugmyndum um ókunnugan sem veit ekkert um veikindin. Eins og augnaráð frá ókunnugum eigi að geta gefið mér tilfinninguna að ég sé enn kona, ekki sjúklingur. Ég veit ekki hvort þetta sé hollt eða einhver flótti. Einhver sem hefur farið í gegnum krabbamein og fundið leiðina aftur til líkamans í gegnum kynlíf — hvernig var það fyrir ykkur?