ég laug og ég veit ekki af hverju

ég laug og ég veit ekki af hverju. Á föstudag kom kona með í partý hjá vinum okkar. Hún og ég náðum saman. Ekkert kynferðislegt, bara löng samtöl, hláturský, augnsamband sem fór of langt. Maðurinn minn spurði í bílnum á leiðinni heim 'var einhver sem þú náðir saman við?' Ég sagði 'nei, ekki sérstaklega'. Það var lygi. Hún var sérstök. Ég hef hugsað um hana síðan. Við erum í lifestyle. Hann hefði ekki orðið reiður. Hann hefði sagt 'gott, færðu númerið hennar?'. Þannig erum við. En ég laug. Og ég veit ekki af hverju. Ein kenning: ég vildi halda henni fyrir mig eina. Önnur kenning: ég var hrædd við að átta mig á því að ég myndi vilja eitthvað bara fyrir mig, ekki fyrir okkur. Þriðja kenning: ég er búin að þurfa pláss í langan tíma og hef bara aldrei sagt það. Það eru fimm dagar síðan og ég hef hugsað um hana á hverjum degi. Ekki kynferðislega. Bara — ég vil sjá hana aftur. Á ég að segja honum að ég laug? Eða er lygin sjálf upplýsingarnar sem ég þarf? Reykjavík, 38 og 41, lifestyle í fjögur ár.