Í 43 áttaði ég mig á að ég laðast að konum. Maðurinn veit ekkert enn

Fyrir jól, eldhús vinkonu, þrjú að nóttu, fjórar konur og rauðvínsflaska. Ein þeirra, um 37, byrjaði að knúsa mig í gamni. Svo ekki í gamni. Við kysstumst ekki, en ég fann líkamlega að mér var dregið mikið meira að henni en ég ætti. Ég fór heim í rugli. Síðan þá hef ég byrjað að taka eftir hlutum. Á götu, í vinnunni, í Hagkaup. Áður horfði ég á konur og hugsaði ‘‘flottur kjóll’’. Núna horfi ég og hugsa allt annað. Sko vmi breyttist. Ég heiti Steinunn, [F43], gift í sextán ár, tvö unglinga börn, í Hafnarfirði. Hjónabandið er fínt, kynlíf til staðar, ekkert framhjáhald. Hugmyndin um að segja manninum hræðir mig. Ekki vegna þess að hann sé slæmur, heldur vegna þess að ég veit ekki hvort þetta sé fasi, svefnleysi, krísa miðs aldurs, eða hvort ég hafi lifað án þess að þekkja sjálfa mig. Einhver sem fór í gegnum seinkomna tvíkynhneigð — hverfur þetta eða styrkist? Og hvenær segir maður manninum — núna, í ringulreiðinni, eða þegar maður er viss?