Í gærkvöld stakk hún upp á að hætta Í gærkvöld stakk hún upp á að hætta. Við höfum verið í opnu sambandi í þrjú ár. Það hefur gengið. Ekki vandræðalaust en gengið. Hún sagði að hún vildi lokað aftur. Engin ástæða gefin. Bara þreytt á því. Ég spurði ekki frekar. Við fórum að sofa. Núna í morgun veit ég ekki hvort ég sé sammála eða ekki. Það er ekki að ég vilji einhvern annan akkúrat núna, það er að hugmyndin um að loka dyrunum aftur líður meira eins og afturför en eins og þróun. Á sama tíma þá veit ég að hún hefur verið þreyttari undanfarið, vinnan í 101, langir dagar, mamma hennar veik í Akureyri. Spurningin er hvernig segir maður já með heilanum og nei með líkamanum eða öfugt. Hef einhver gengið í gegnum þetta án þess að það endi með rifrildi.