Þrjú ár virkir í senunni. Skyndilega — tóm. Ekkert kveikir. Er þetta burnout?

Rofi. Einhver slökkti á rofa og ég veit ekki hver né hvenær. Átta skilaboð frá pörum í símanum, og ég horfi og finn ekki neitt. Ekki ‘‘já’’, ekki ‘‘nei’’, bara ekkert. Þetta var í haust. Síðan þá þrír mánuðir af þögn. Konan og ég byrjuðum í lífstílnum þegar við vorum 38. [M44] úr Vesturbænum. Fyrstu árin brunnum við. Tveir-þrír fundir í mánuði, ferðir til útlanda, lítill fastur hringur. Konan blómstraði sérstaklega, gamlar lokur frá unglingsárum hurfu hjá henni. Á milli okkar er fínt, kynlíf er til, en líka venjulegt á einhvern hátt. Konan spyr varlega hvort ég hafi fundið einhvern í laumi. Það hef ég ekki. Það er bara eins og rofi hafi verið slökktur. Einhver sem hefur upplifað þetta eftir nokkur virkur ár? Tekur maður pásu, eða er þetta merki um að fasinn sé endanlega liðinn? Og er algengt að annar í parinu sé ‘‘búinn’’ á undan hinum?