Besta vinkonan komst að því að við erum í lífstílnum. Núna lítur hún á mig sem ókunnuga

‘‘Ég veit ekki alveg hvernig ég á að vera við þig lengur.’’ Þetta skrifaði Hildur tveimur dögum síðar. Síðan hefur það hringsólað í höfðinu á mér án þess að stoppa. Við höfum verið vinkonur frá átta ára aldri. Hún var svaramaður minn í brúðkaupinu. Ég skildi símann eftir á borðinu hennar og hann lýstist upp með mynd og texta — skilaboð frá pari í spjalli. Hún sagði ekkert þar. Tvær þagandi dagar. Svo skilaboðin. Ég er [F36], við höfum verið í lífstílnum í tvö ár, ég og maðurinn minn. Enginn vissi. Ég útskýrði eins mikið og ég gat. Að það sé með manninum mínum, að við séum bæði sammála, að þetta sé ekki framhjáhald. Hún hlustaði, eða virtist gera það, en ég sé að hún hefur sett mig á annan stað í hausnum á sér. Hún hefur hætt að bjóða okkur í mat. Hún segir ekki lengur frá sínum manni — eins og hún sé hrædd ég ‘‘leggi eitthvað til’’. Ég vil ekki missa hana. En ég hef heldur ekki orku í að verja líf okkar lengur. Einhver sem hefur endurbyggt svona vinskap, eða er þetta bara búið mál?