Bróðir minn hringdi á meðan við vorum á klúbbi

Bróðir minn hringdi. Klukkan ellefu. Á laugardagskvöldi. Mamma hafði dottið. Spítali. Hún er 71. Ég stóð í anddyrinu á einkapartýi í 101, hárið blautt af einhverju, gestgjafinn að bjóða mér drykk. Ég bara sagði sko ég verð að fara núna. 37 ára, maðurinn minn 40, eitt barn 5 ára hjá tengdó. Búin í livestyle eitt og hálft ár. Þetta var önnur eða þriðja viðburðurinn á árinu. Ég náði ekki að segja honum áður en ég dreif mig út, hann var í öðru herbergi, ég sendi bara skilaboð á whatsapp og fór beint upp á Borgarspítala í Uber. Mamma er ok. Mjaðmarbrot, aðgerð í dag, mun jafna sig. Maðurinn minn kom á spítalann tveimur tímum eftir mig, hárið hans líka eitthvað skrýtið. Við sátum hlið við hlið á göngunni og hlógum að því og svo grétum við líka. Hjúkrunarfólkið hugsaði örugglega hvað var í gangi. En núna ligg ég og hugsa. Ef það hefði verið alvarlegra. Ef ég hefði verið of seint. Hvernig stjórnið þið þessu þegar foreldrar eru orðnir gamlir og þið eruð úti. Sleppið þið. Eruð þið alltaf með síma. Hvað ef þið missið af símtali. Þetta breytti einhverju fyrir mig, samt veit ég ekki hvað nákvæmlega.