hann grætur eftir og ég veit ekki hvað á að gera hann grætur eftir og ég veit ekki hvað á að gera. Þrjú síðustu kvöldin sem við höfum verið með öðru pari hefur maðurinn minn grátið eftir á. Ekki strax. Þremur, fjórum klukkustundum seinna. Heima. Þegar við erum ein. Hann segir 'ég veit ekki af hverju'. Hann segir að það hafi verið gott. Hann segir að hann vilji halda áfram að gera þetta. En hann grætur. Þetta byrjaði í desember. Þrír skiptir, þrisvar grát. Ekki á undan, ekki á meðan. Eftir. Sálfræðingurinn minn (ég fer, hann ekki) sagði 'gæti verið kynferðisleg áfallaviðbrögð sem koma fram seint'. Hún spurði hvort eitthvað hefði gerst í æsku hans. Ég spurði hann. Hann sagði 'nei, ekkert'. Ég trúi honum. En eitthvað er að gerast og hvorugt okkar veit hvað það er. Ég vil ekki hætta. Hann vill ekki hætta. En það verður erfitt að halda áfram að gera eitthvað sem endar með því að hann grætur í eldhúsinu í eldhússvarmanum eftir á. Hafnarfjörður, 45 og 47.