mamma flutti inn til okkar í síðustu viku

mamma flutti inn til okkar í síðustu viku. Hún er 73, var ein, datt í eldhúsinu sínu og lá þar í tvær klukkustundir. Hún getur ekki verið ein lengur. Við höfum tvö gestaherbergi. Eitt í kjallaranum. Það var ekki spurning. Vandamálið er ekki mamma. Vandamálið er að við höfum verið í lifestyle í þrjú ár. Helgar í burtu, fólk sem kemur stundum heim. Það er ekki lengur valkostur. Konan mín sagði í gær 'ég veit ekki hvort við getum gert þetta lengur'. Og þá meinti hún ekki að passa upp á mömmu. Hún meinti lifestyle. Ég sagði 'pásu, ekki stopp'. Hún sagði 'pásur verða stopp'. amúgy hefur hún rétt fyrir sér. Pásur verða stopp. Ég veit það líka. En að segja það út upphátt finnst eins og að loka hurð sem við opnuðum fyrir þremur árum og fundum líf á bak við. Hefur einhver hér haft umönnunarábyrgð sem stoppaði allt? Hvernig kom maður aftur? Eða kom maður ekki aftur? Reykjavík, bæði 47.