Во Охрид летото имав три часа разговор со човек со кого не се случи ништо. И тоа е најтешкото. Во Охрид, август минатата година, бев со колешки од факултетот на летен викенд. Хотелот близу старото пристаниште, нema да го именувам. Последната ноќ останав на терасата со еден познаник на колешка ми — го запознав истиот ден. Не се случи ништо физички. Сакам ова да биде јасно. Но седевме три часа и зборував работи кои не сум му ги кажала на мажот ми за петнаесет години брак. За тоа како се чувствувам кога ме допира. За страв кој го имам уште од 19. За еден сон што го имам цел живот. Мажена сум, [Ж37], имаме син од осум. Маж ми е добар човек. Точка. Проблемот е што од Охрид се вратив поинаква. Го гледам и гледам колку молчам со него. Не сум му кажала ништо за таа ноќ. Не знам што да правам — да му кажам дека на терасата зборував три часа со непознат за работи кои на него не сум му ги кажала никогаш, или да молчам и да го носам тоа со мене? Како се одлучува што да се каже кога 'не се случи ништо' е некако најголемата лага?