Православна сум, посетувам црква, и сме свингери. Како да живеам со ова? [Ж33]

Цел живот сум живеела со чувство дека верата ми е центарот. Кога почнавме со свингање, мислев дека ќе се успокојам по неколку месеци, дека е фаза. Не е. Сакаме го, ни недостасува кога паузираме. Истовремено сè уште сакам да одам на причест, сакам да го носам крвчето, сакам да ги крстиме децата кога ќе ги имаме. Пробав со две црковни лица — не нашиот свештеник, други, далечни — да отворам прашање во апстракт. Едниот ме отфрли остро. Другиот, постар манастирски, ме праша „дали навредуваш сопругот свој?" Реков не. Тој рече „тоа е помеѓу вас". Ме збуни уште повеќе. Гордана, 33, маж ми Никола, 36. Живееме во Скопје — Аеродром. Активни свингери две години. Истовремено сме верници — крстени, се венчавме во црква, посетуваме литургии редовно. Имаме одличен однос со свештеникот од нашата енорија, кој не знае ништо за нашиот „двоен" живот. Како православна верничка во Македонија или каде било, што ја сака црквата и не сака да лаже за себе — како ова го носите? Има ли поделба помеѓу телесна и духовна сфера што теологот ми ја нуди како можност? Или си лажам?