Свингерски burnout после 8 години. Како да паузираме без да изгубиме нѐ? [Ж44]

Од три-четири месеци нешто се скрши. Не дека сè уште не сакаме друг човек во кревет — сакаме. Но процесот околу — пораки, договори, состаноци, ноќи кога не спиеме доволно, разговори на враќање — ме изморуваат до сржта. Дојдовме до точка кога едно патување до клуб во Аеродром е напор како да одам на конференција за работа. Маж ми вели — паузираме. Едноставно. Шест месеци без активност. Прв мој инстинкт: страв. Што ако ни недостасува? Што ако се вратиме на стара досада? Што ако се случи нешто и не знаеме како да се вратиме? Маја, 44, маж ми Тодор, 47. Заедно 19 години, свингери последните осум. Живееме во Карпош. Активни — клубови во Скопје, патувања, неколку редовни пар-пријатели. Со годините нашата сексуалност стана исплеткана со ова. Сè оди преку. Кога нема, не знам што останува. Прашање: кој ја прошол паузата? Како беше? Дали се вративте после? Дали се менуваат двојки откако ќе земат пауза, или продолжуваат точно онаму каде што запреле? И — поглавно — како да не го гледаме како „крај", туку како дишење?