Седевме на кафе во Карпош и таа едноставно престана да зборува
Седевме на кафе во Карпош, кај онаа кафулe-та на пиаца, недела попладне, и таа едноставно престана да зборува среде реченица. Гледаше во некое место зад моето рамо и потоа кажа 'да си одиме'. Дома, во колата, ништо. Прашав. 'Уморна сум.' Друг ден. Вторник. Среда. Денеска е неделата вечер и таа спие во другата соба, прв пат за единаесет години брак. [М44], таа [Ж41], три деца, живееме во Аеродром во стан кој се чувствува тесен од четврток. Во lifestyle сме од 2020, мирно, без драми, едно-две парови годишно. Минатиот месец предложив дека можеби е време за пауза. Таа кажа добро. Сега имам чувство дека 'добро' значеше нешто друго. Не сум сигурен дали паузата ја разочарав или ја ослободив на начин кој не го очекував. И не сум сигурен зошто не можам да ја прашам директно. Имав сличен момент со мојата прва сопруга пред бракот да заврши. Истиот молк. Истата соба до спалната. Што правевте кога партнерот 'добро' значеше 'готово'?