Стоев пред огледалото и не можев да се препознаам сама себе

Стоев пред огледалото и не можев да се препознаам сама себе. Не знам колку време. Машко ми викна од спалната што правиш и јас реков ништо иако стоев и не правев ништо петнаесет минути. Се вративме од прв состанок со пар од Битола. Дојдоа во Скопје. Кафе во Дебар Маало. Лесен разговор. Жена нивна е добра, прекрасна навистина, тоа е проблемот. Маж нивен исто, нормални луѓе, нормални животи, тие тоа го прават веќе три години повремено. Имам 37, тој 39, Аеродром, две деца училиште и градинка, јас сум во маркетинг, тој продава делови за камиони. Двата живота полни ништо специјално. Дискутиравме за ова шест месеци меѓу нас како брак пред тоа кафе. И сега, после кафето, ништо не се случи. Ниту еден прст не се допре. Само разговор и сурово смеење на сликите од Охрид кои тие имаа од летото. Толку. Но во огледалото, ја гледам жената која беше пред шест месеци пред да го отвориме разговорот и оваа сега, не се препознавам. Не во лоша смисла. Сум различна. Тоа ме плаши и ме возбудува истовремено и не знам кое е поголемо. Зошто пишувам ова. Не знам ни самата. Можеби затоа што не можам да му кажам на маж ми што ми се случи во огледалото, не би разбрал. Тој ќе праша добро или лошо и нема да можам да одговорам. А овде можам да напишам сè