Три ноќи без сон. Телефонот ѕвони во 2 ноќта и таа повеќе не одговара покрај мене
Три ноќи без сон. Нејзиниот телефон заѕвонил во 2:18, петок, го видов на ноќното шкафче, име кое не го познавам. Таа го зема, го стави свртен надолу и се сврти со грб. Заспа. Или се преправаше. [М42], во брак тринаесет години, две деца (9 и 6), живееме на Аеродром. Во lifestyle некаде од 2018, со пауза од една година откако се роди вториот. Ништо интензивно. Два-три пара годишно, повеќе во оние клубови кај Бул. Партизански. Од пред три месеци таа почна да излегува почесто со 'девојките од работа'. Само што колешката со која најмногу излегува неодамна се разведе и тие почнаа да си се пишуваат и за бели работи во 23:30. Не ја прашав за повикот. Не знам дали е тоа кукавичлук или стратегија. Сабота утрото ми направи кафе како ништо да не било. Ми кажа дека сака да одиме во Охрид овој мај. Реков добро. Некој кој поминал низ ова — прашуваш или чекаш? И ако чекаш, што чекаш всушност?