Dinsdagavond zaten we bij de psycholoog en hij zei voor het eerst dat hij niet meer met me wilde vrijen Dinsdagavond zaten we bij de psycholoog en hij zei voor het eerst dat hij niet meer met me wilde vrijen. Niet ooit niet meer. Nu niet meer. 'Op dit moment voel ik me te zwaar belast door wat we hier in de kamer aan het doen zijn om ook nog seks met je te willen hebben en ik vind dat ik dat moet kunnen zeggen zonder dat we de scheiding al aankondigen.' We waren bij de psycholoog omdat ik in maart een korte affaire heb gehad — drie weken, een collega, eindigde toen ik er kapot van werd en het hem zelf vertelde. We hebben de eerste maanden gewerkt aan de mededeling. We werken nu aan 'wat er onder zat dat ik nooit gevraagd heb.' Het komt er allerlei moeilijks uit. De therapeut was prima. Knipoogde naar mij dat het hardop zeggen prima was. Mijn man en ik liepen daarna naar de auto die we voor twee uur op een meter geparkeerd hadden in Utrecht-Oost en konden eerst geen van beiden iets zeggen. In de auto draaiden we niet de radio aan. We hebben twintig minuten gereden met alleen het geluid van de wielen. Hoe ga je verder als de persoon van wie je houdt jou niet meer aanraakt, om redenen die jouw eigen schuld zijn, in een periode die jullie samen kozen om te repareren in plaats van uit elkaar te gaan?