Drie miskramen, twee jaar IVF, en nu wil ik een nacht waarin niemand mijn schoot bespreekt

Drie miskramen. Twee jaar IVF. Nul kinderen. Stoppen geadviseerd door de arts in januari vanwege hormonale waarden. Adoptie of acceptatie — die woorden gebruikte de gynaecoloog letterlijk en ik haatte ze allebei in dezelfde minuut. Vier maanden later. Ik wil iets dat niets met kinderwens te maken heeft. Niet vakantie. Niet shoppen. Iets specifieks — ik wil één avond waarin niemand aan mijn lichaam denkt als een mislukte machine. Mijn man durft niet meer normaal seks met me te hebben omdat zijn hoofd vol staat met cijfers en data en hormonen. Het is alsof we de erotiek hebben verloren in een Excel-bestand. Een vriendin heeft me verteld over een specifiek event in Amsterdam, één keer per maand, in een privélocatie in De Pijp. Klein, kalm, geen druk, vooral 35-50, mensen die in een stille fase van hun leven zitten om verschillende redenen. Ze ging er twee jaar na haar moeder's overlijden en zei dat het haar leven heeft veranderd. Ik durf alleen te gaan want mijn man komt niet mee — hij is nog niet zover. Hij vindt het oké dat ik ga, geloof ik. Hij zegt dat hij oké is. Ben ik mijn man aan het verraden door alleen te gaan als hij 'oké is' op een manier die niet helemaal echt klinkt?