Heb het nooit gezegd. Niet aan haar. Niet aan iemand. Tot vanavond hier.

Heb het nooit gezegd. Niet aan haar. Niet aan vrienden. Niet aan de huisarts toen die vroeg waarom ik niet sliep. Niet aan mijn broer die het waarschijnlijk ziet aan mijn ogen als we koffie drinken in Rotterdam. [B47] ik, bouwvakker uitvoerder, sinds februari werkloos omdat het bedrijf failliet ging. Vrouw [F44], verpleegkundige in het Maasstad. Twee zoons, 16 en 14. Wonen in Hoogvliet. Lifestyle sinds 2018, maar de laatste twee jaar bijna niets meer, sinds ik werkloos werd helemaal niets. Wat ik nooit gezegd heb. Drie jaar geleden, een weekend in Brugge met een ander stel, ik heb na de zaterdagavond een gesprek gehad met de andere vrouw, op het balkon, sigaret. Ze vertelde over haar leven en ik over de mijne, en op een gegeven moment heb ik gehuild. Niet om iets specifieks. Gewoon. Mijn vrouw lag in bed bij haar man. Ik huilde op een balkon in Brugge met een vrouw die ik niet meer ken. Vorige week vond ik haar Linkedin per ongeluk. Ze werkt nu in Antwerpen. Ik heb niets gedaan. Geen bericht. Niets. Maar het was er weer, dat moment op het balkon, en het gevoel dat zij me toen meer gezien heeft dan mijn vrouw in dertig jaar. Slaap niet sinds donderdag. Heeft iemand iets soortgelijks. Of ben ik gek geworden van werkloos zijn. Kga maar verder met de vaatwasser uitruimen.