Hij keek me aan op de Albert Cuyp en zei iets dat ik niet kon plaatsen

Hij keek me aan op de Albert Cuyp, vorige zaterdag bij de viskraam, en zei 'ik weet wat jij doet'. Daarna lachte hij en bestelde kibbeling. Ik kende hem niet. Of toch wel. Ik wist het pas in de tram op de 16 terug naar huis. Hij was de man van een stel dat we drie jaar geleden ontmoetten via een feestje in Diemen. Die avond aan zijn keukentafel zat ik tegenover hem. Ik herinner me dat hij sojasaus over alles deed, ook over kaas, raar. Drie jaar later. Op de markt. Met mijn dochter van negen in een buggy nee in een step naast me. Hij wist mijn gezicht. Ik wist het zijne pas later. [F38] ik, freelance grafisch ontwerpster, [B43] hij, project manager bij een bouwbedrijf in Zaandam, samen twaalf jaar, twee kinderen 9 en 6. Wonen sinds vijf jaar in De Pijp, drie hoog achter, geen lift. Doen aan 'het' (we noemen het zo onder elkaar) sinds 2021, beginnend voorzichtig, daarna onregelmatig. Mijn man weet niet dat de man van de markt mij herkende. Mijn man kent hem niet eens, want die avond in Diemen was alleen ik daar, hij paste op de kleine die ziek was. Anders gezegd. De ontmoeting in Diemen was zonder mijn man. Niet helemaal volgens onze afspraak. Maar het was ook geen seks, alleen praten en zoenen op de bank. Ik heb het mijn man nooit verteld, en nu kom ik die kerel tegen op de markt drie jaar later. Vragen. Vertel ik het nu alsnog. Of niet. En als ik niet vertel, en die man komt nog een keer langs de Albert Cuyp, wat doe ik dan? Echt waar ik weet het niet.