Ik ben de buurvrouw geworden waar mijn moeder me voor waarschuwde toen ik zestien was

Ik ben de buurvrouw geworden waar mijn moeder me voor waarschuwde toen ik zestien was. En ik vind het oké, maar ik wil even mijn ding kwijt. Ik ben veertig. Sinds vier maanden gescheiden. Twee kinderen die de week om de week bij hun vader zijn in Amersfoort. De weken zonder kinderen — dat zijn de weken waarin ik leef alsof ik weer twintig ben en niemand mij iets verschuldigd is. Vorige week vrijdag had ik een man hier waar ik die middag mee gematcht had op een specifieke app (niet Tinder, je weet wel wat ik bedoel als je dit forum kent). Hij was leuk, het was leuk, hij is om elf uur weggegaan met een kus en geen plan voor nog een keer. Mijn buurvrouw, ook moeder, gehuwd, dochter van negen die met mijn dochter speelt op zaterdag, heeft me sinds maandag niet meer aangekeken. Ze heeft de kinderen vroeger opgehaald van het basketbalveld zaterdag en ze heeft niet meer gevraagd of ze kunnen samenspelen. Ik weet niet zeker of het toeval is. Of dat ze de man heeft zien weggaan vrijdagavond en nu een mening heeft over wat ik aan het doen ben in mijn vrije week. Hoe ga ik haar aanspreken? Of helemaal niet? Mijn dochter mist haar vriendin en ik wil mijn nieuwe leven niet door schaamte laten dicteren. Maar ik wil ook geen oorlog in een straat waar ik nog vijftien jaar woon.