Mijn dochter (18) heeft me gevraagd of pap en ik aan 'dat soort dingen' doen. Ik wist niet wat te zeggen Vrijdagavond aan tafel. Mijn dochter (18, derde jaar gymnasium, gaat volgend jaar studeren) vraagt opeens: 'mam, doen jullie aan dat soort dingen? Een meisje van school zei dat haar moeder Anne en pap van de oudervereniging op een feestje hebben gezien. Niet zomaar een feestje. Een ander soort feestje.' Ik heb mijn glas water iets te lang in mijn hand gehouden en gezegd 'we hebben het er straks over.' Mijn man heeft me aangekeken op een manier waar ik niets uit kon opmaken. Ja, we doen aan dat soort dingen. Sinds zeven jaar. Voorzichtig. Weinig. Goeie afspraken. Onze drie kinderen weten van NIETS — niemand kent ons in die wereld die op de oudervereniging zit, behalve blijkbaar Anne en haar man die we al twee jaar niet hebben gezien. Wat doe ik nu? Mijn dochter is geen kind meer. Maar ze is mijn dochter en zij hoort niet de eerste informatie te krijgen van een schoolvriendin. Ik wil eerlijk zijn maar niet detailleerder dan ze aan kan. Mijn man wil eigenlijk helemaal niets zeggen en wachten of ze er nog op terugkomt. Wie heeft een tienerkind moeten antwoorden op deze vraag? Wat heb je gezegd? Wat zou je achteraf anders doen?