Mijn moeder belde gisteren en vroeg of wij gelukkig zijn

Mijn moeder belde gisteren tegen half zeven. Ik kookte spruitjes. Ze vroeg of wij gelukkig zijn, mijn man en ik. Geen aanleiding. Niemand had iets gezegd. Mijn moeder is 71 en woont in Groningen. Ik woon in Amsterdam-Zuid. We bellen om de week. Nooit vraagt ze zoiets. Ik heb gezegd ja. Spruitjes brandden aan. [F44] ik, programma manager bij een bank, [B46] hij, jurist, twee tieners die alles weten van Instagram maar niets van ons. Lifestyle sinds 2017, in golven, soms drie maanden niets, soms drie weekenden achter elkaar. Daarna heb ik aan mijn man gevraagd of hij iemand had gezien die ik niet kende. Hij zei nee. Ik geloofde hem niet. Maar ik kon niet zeggen waarom. Slaap slecht sinds twee dagen. Heb te veel filterkoffie op vanochtend in de keuken van het kantoor in de Zuidas. Vraag. Hoe weet je dat je geluk dat je voelt echt is, en niet alleen iets wat je wil voelen omdat alles anders zou betekenen dat de afgelopen acht jaar verspilling waren? En zegt mijn moeder de waarheid van mijn leven beter dan ik?