Praktiserend protestant, zondag naar de kerk, zaterdagavond naar de club met mijn man. Niemand uit mijn kerk weet het tweede

Vorige week na de koffie na de dienst stond ik op het punt iets te zeggen tegen een vriendin van de bijbelkring. Drie seconden hing het woord in mijn mond. Slikte het in en praatte over de kerstmarkt. Vijf jaar zit ik nu in twee identiteiten die elkaar niet raken. Utrecht, getrouwd 18 jaar, twee kinderen in de jeugdvereniging, ik ben actief in de gemeente, mijn man ook gelovig maar minder betrokken. En vijf jaar in de scene, eerst kleine huisfeesten in de buurt, nu geregeld naar evenementen, kring van vier of vijf paren, alles gewoon binnen onze wereld. Niemand uit mijn gemeente weet ook maar iets. Niemand. Niet mijn zus, niet de vrouwen uit de bijbelkring, zeker niet de dominee. Mijn man leeft de twee dingen ontspannen parallel, hij ziet geen tegenstelling en het schuurt niet bij hem. Bij mij schuurt het wel. Niet in de zin dat ik denk dat wat we doen fout is, die vraag heb ik na jaren beantwoord. Maar twee identiteiten compleet apart moeten houden put me uit. Wie van jullie leeft met deze spanning? Christenen in de scene, hoe lukt jullie het? Hebben jullie iemand die beide weet? Hebben jullie het theologisch met iemand uit de kerk besproken? Of leven jullie gewoon met de spanning en verdwijnt die nooit?