We kunnen niet beslissen of we polyamoreus of open zijn, en al maanden ruziën we daarover

Al maanden dezelfde ruzie 's avonds in de keuken. Zij: "we zijn duidelijk poly, ik heb een tweede partner". Ik: "nee, we zijn een open stel, dit is een terugkerende speelpartner maar nog steeds een speelpartner, geen partner". Zij: "waarom verzet je je tegen het woord poly". Ik: "omdat poly betekent dat hij een echte plek in mijn leven heeft en niet alleen iemand met wie we seks hebben". Zes maanden geleden begon ze met een man te spelen die we op een event hadden ontmoet. Inmiddels zien ze elkaar elke twee weken, appen bijna dagelijks, ze zijn duidelijk in iets dat meer is dan een speelpartner. Ze zegt dat ze niet verliefd is. Ik geloof haar voor de helft. Parallel had ik een vergelijkbaar contact met een vrouw uit Utrecht, drie keer afgesproken, daarna zakte het in omdat ze emotioneel niet open wilde gaan. Maakte mij ook verdrietig. M40, F38, Rotterdam centrum, negen jaar samen, drie jaar scene. Het conflict is niet "doen we het" maar "hoe noemen we het". Maar het woord heeft echte gevolgen: of hij met kerst bij ons mag, of ik hem aan familie voorstel als iets, of zijn stem meetelt in beslissingen. Heeft iemand deze ruzie gehad en hoe liep het af? Is het maar een woord of is het een echte vraag?