Wij doen het al vier jaar en ik kan haar gewoon niet meer aanraken zonder eerst iemand anders te zien

Wij doen het al vier jaar. Vier jaar. Vier jaar lang stellen ontmoeten, weekenden boeken, hotels in Maastricht en Eindhoven, Airbnb in Antwerpen, een keer in Berlijn. Ik kan mijn vrouw niet meer aanraken zonder dat ik eerst aan iemand anders denk. Niet één iemand. Verschillende mensen. Vrouwen die we ontmoet hebben, soms ook mannen, soms een gevoel van een feest. Het is alsof mijn hoofd een soort opwarmoefening nodig heeft voordat het werkt met mijn eigen vrouw. [B45] ik, IT-consultant, [F41] zij, leerkracht basisschool in Utrecht. Twee kinderen. Wonen Utrecht-Oost. Lifestyle sinds 2021 na een zomer met te veel wijn en een gesprek dat we niet meer terugkonden draaien. Ik heb dit nooit aan haar verteld. Ze denkt dat alles ok is. Ze zegt vaak dat ze blij is dat we het doen want het maakt ons sterker. Ik knik dan. Maar ik weet dat ik haar niet meer kan aanraken alsof we alleen waren. Alsof we ooit weer alleen kunnen zijn. Begrijp je wat ik bedoel of niet. Iemand die dit herkent? Echt waar of ik gek aan het worden? Mijn moeder zou zeggen ga eens naar een psycholoog ipv hier te typen om half twaalf 's avonds.