Mamy po 63 i chcemy spróbować. Gdzie w ogóle iść w naszym wieku

Siedzimy z mężem przy kuchennym stole, zwykły czwartek, herbata, w telewizji jakieś bzdury bez dźwięku. Czterdzieści jeden lat razem w tym roku, czterdzieści jeden. I mówię między wierszami, jakby mimochodem — "słuchaj, ja od dwóch lat myślę o jednej rzeczy". Milczy trzydzieści sekund, patrzy w kubek. Już zaczynam kombinować jak miękko zwinąć temat i pójść do drugiego pokoju. Potem powoli podnosi wzrok i mówi — "ja też". I oboje śmiejemy się jak idioci, dobre pięć minut, do łez, rozlałam herbatę. Mam 63, mąż 65, Gdańsk-Wrzeszcz, mieszkanie które kiedyś było nam małe teraz jest ogromne. Wnuki w szkole, przychodzą raz w tygodniu, basen dwa razy w tygodniu, rowery wzdłuż morza w weekendy, działka pod Kartuzami, wszystko jak u ludzi. I oto — gdzie my teraz z tą rozmową? Bo siedzieć i myśleć po cichu latami to jedno, a we dwoje oficjalnie chcieć spróbować to już zupełnie inna sprawa. To już plan, to już trzeba coś zrobić. Problem — nie mamy pojęcia gdzie iść w naszym wieku. Na portalach widzę pary 30-45, ciała jak z okładki. Na imprezach też ponoć młodzi, ludzie którzy w Gdańsku wyrośli kiedy my wychowywaliśmy dzieci. Nie chcemy przyjść jako "ta babcia z dziadkiem w kącie kanapy". Choć oboje w niezłej formie, wyglądamy młodziej od metryki o jakieś osiem lat, ale cyfra 63 w ankiecie to cyfra 63, nie zmieni się od tego że ćwiczę pilates. I jeszcze jedno. Przez 41 lat mieliśmy każde po jednym partnerze przed małżeństwem. Po jednym. Czyli doświadczenia praktycznie zero, pobraliśmy się w 22 i od tamtej pory tylko my dwoje, czterdzieści lat jednego łóżka. Rozumiemy że spróbujemy jak nastolatki, bez techniki, bez bagażu, z zerowym pojęciem jak się w ogóle zachowywać "w temacie", jakie tam słowa, jakie zasady, co uchodzi za niegrzeczne. To i przeraża i jakoś uwalnia jednocześnie. Czy w Trójmieście jest w ogóle środowisko dla par w naszym wieku? Może spotkania domowe, nie kluby z głośną muzyką i niskimi kanapami? Kto zaczynał po 60 — opowiedzcie jak było. Od jakiego pierwszego kroku zaczynaliście i co byście odradzili. Boimy się nie wieku, boimy się że się ośmieszymy i zamkniemy temat na kolejne 40 lat, których po prostu nie mamy.