W weekend pod Warszawą u znajomych coś się stało i nie wiem jak to nazwać

W weekend wyjeżdżaliśmy całą paczką pod Warszawę do domu na wsi znajomych. Sześć par. Pięcioro dzieci na różnych etapach od niemowlaka po dziesięciolatka. Sobota wieczór dzieci śpią w jednym pokoju jak sardynki i my dorośli siedzimy przy ogniu na zewnątrz. I tam to się zaczęło. Nie wiem jak nazwać. Jedna z par powiedziała półżartem że oni czasem rozmawiają o tym żeby spróbować czegoś więcej. Wszyscy się zaczęli śmiać. Potem druga para zaczęła mówić podobnie. Potem trzecia powiedziała że już raz próbowali z nieznajomymi rok temu. I nagle okazało się że pięć par na sześć ma o tym myśli albo doświadczenia. Tylko my dwoje nigdy o tym nie mówiliśmy. Wracaliśmy w niedzielę autem trzy godziny w korkach. Mąż nic. Ja nic. Włączył podcast jakiś o piłce żebyśmy nie musieli mówić. Dotarliśmy do mieszkania. Dzieci do wanny. Wieczór. Już prawie pora spać. Mąż się odzywa 'to co usłyszeliśmy w sobotę…' i nie kończy zdania. Boję się tego co teraz nastąpi. Bo z jednej strony fajnie że nie jesteśmy sami. Z drugiej — boję się że teraz mąż będzie chciał bo wszyscy chcą. A ja nie wiem czy ja chcę czy ja po prostu nie chcę zostać tyłem za znajomymi. Co to w ogóle jest za myślenie nawet się go wstydzę. Jak to ogarnąć. Naprawdę.