E martë mbrëma, gjykata, divorci im i parë para se të hyja në lifestyle

E martë mbrëma në Tiranë, dhjetë muaj pas vendimit të divorcit nga martesa e parë e cila përfundoi për arsye që nuk kishin lidhje me lifestyle, sepse atëherë nuk dija që ekzistonte. Tani jam në një lidhje të re prej dy vjetësh, partneri tim është në lifestyle prej shtatë vjetësh ndërsa unë jam e re në këtë. Pyetja që po më ngarendon nuk është divorci në vetvete, është historia. Burri im i parë po më ka folur dy javë më parë në një takim për dokumente që mbetën, ka pyetur me kujdes nëse unë jam mirë, nëse jam në një lidhje, nëse jam e lumtur. Ai nuk ka qenë i keq, divorci ishte i vështirë por jo i hidhur, ne nuk komunikojmë rregullisht por hera-herës po. Po pyetje ishin të një personi që ende kujdeset. Dhe unë po e gënjeja, sepse nuk dija çfarë të thoja. I thashë që jam në një lidhje të re po, që jam e lumtur po, e kapërceva pjesën tjetër. E vërteta është që partneri im i ri më ka hapur një botë që nuk e kisha imagjinuar para martesës së parë dhe që nëse do ta kisha ditur ndoshta nuk do të kisha shkuar me burrin e parë pikërisht. Kjo është mendim që po më vjen vetëm tani, dhjetë muaj pas vendimit. Mendoj se kam humbur shtatë vjet të jetës me një burrë të mirë por të mungues sepse nuk dija çfarë doja vërtet. Tani e di. Dhe ai burri është thirrur, takohem me të për kafe, dhe nuk mund t'i them këtë. 37 vjeç, mësuese matematike, asnjë fëmijë. Pyetja nuk është nëse t'i them apo jo, e di që përgjigja praktike është jo nuk është puna e tij. Pyetja është si të bëj paqe me këtë mendim që ka filluar të vijë çdo natë. Që martesa e parë e dështoi pjesërisht edhe sepse nuk ekzistonte një lifestyle si pjesë e diskutimit. Që zgjedhjet që unë bëra ishin pa informacion. Kjo më ngarendon dhe nuk e gjej ende paqen.