Pesë vjet jetë libertine. Jam bosh. Ka kush u kthye prapa vanilla?

Pashë gruan javën e kaluar te mëngjesi dhe kuptova që nuk më kujtohet hera e fundit që e shihja thjesht sepse ishte gruaja ime, jo sepse po planifikonim me dikë tjetër. Quhem Andi, me gruan time 18 vjet, kam 47. E hapëm në 2020 — pesë vjet më parë. Viti i parë shpërthim. Njerëz të rinj çdo javë, klube në Tiranë dhe Prishtinë, çifte nga Italia, weekend trips. Mendonim që kishim gjetur kodin që askush tjetër nuk e kishte gjetur. Viti tre fillova të vërej që pija para çdo takimi. Viti katër s'ndieja eksitim derisa gjërat fillonin. Viti pesë e kuptova që isha bërë makinë — drejto, charm, performo, rikuperohu, tjetri. I kam dhënë vëmendjen time njëqind të huajve dhe i kam lënë asaj mbetjet. Ia thashë. Ajo qau dhe tha që ndien të njëjtën, por nuk dinte si ta thoshte. Po mendojmë ta mbyllim. Kush ka kaluar nga kjo rrugë? Dëshira kthehet brenda një çifti apo rruga mbyllet kur del jashtë?