Po pyes veten nëse kjo është jeta që doja apo jeta që mu shfaq

Po pyes veten nëse kjo është jeta që doja apo jeta që mu shfaq. 47 vjeç. Burri im 49. 23 vjet bashkë. Të dielën në mëngjes ai bën kafe ndërsa unë lexoj. Çdo të diele. Të hënat ai shkon në punë, unë në shkollë (jam pedagoge në Universitet të Shkodrës), të premteve hamë te nëna e tij, të shtunave bëjmë pazar te Big Market afër stadiumit. Çdo javë. Pa devijim. I shoh shokët e fakultetit në Facebook që ndahen, që martohen përsëri, që udhëtojnë në Mongoli, dhe unë i shoh nga divani im me të njëjtin shall që e kam blerë në 2014 kur isha shtatzënë me djalin e dytë. Nuk e dua një jetë tjetër. Ose besoj që nuk e dua. Por më vjen ndjenja se kam ndaluar diku, dhe burri im as nuk e ka vënë re. Dhe nëse i them, ai do mendojë që unë po shpik problem ku nuk ka. Sepse ai është i lumtur. Ose ai mendon që është i lumtur. Të cilat janë e njëjta gjë praktikisht. A ka ndokush 40+ këtu që ka jetuar këtë moment dhe e ka emërtuar? Si i thoni gjithë kësaj? Si ia thoni burrit pa e fyer? Pa e bërë të mendojë që po e dorëzoni? Sepse unë nuk po e dorëzoj. Po pyes nëse mund të jetojmë diçka tjetër bashkë, pa e shkatërruar atë që kemi.