Ulur në ballkon në Bllok në orën dy të natës Ulur në ballkon në Bllok në orën dy të natës. Qyteti hesht. Unë jo. Burri fle. Vajza ime 4 vjeçe fle. Po unë mendoj. Për një djalë nga puna. Nuk është dashuri. Nuk e di çfarë është. Bisedë në pushim kafeje çdo ditë për 6 muaj. Ka filluar të më presë me një kafe gati. Të hënën më pyeti nëse jam mirë. Askush nuk më kishte pyetur kështu që prej shumë kohësh. Unë jam llogaritare 32. Burri arkitekt. Ai punon shumë, kthehet vonë, ne nuk flasim më ashtu si dikur. Po flasim për vajzën, për kushëririn e tij që po martohet, për dyqanin që mbyllu poshtë. Po jo për ne. Djali nga puna nuk ka familje. Më ka pyetur dy herë nëse kemi diçka ndryshe nesër pas pune. Unë kam thënë jo herën e parë. Herën e dytë i thashë nuk e di. Kjo është e gabuar. E di. Po pse e thashë. A keni qenë në këtë moment, ku ende nuk ka ndodhur asgjë por e dini që po vendosni diçka çdo ditë? Si dolët prej saj? A duhet të largohem nga puna? Të flas me burrin?